Haust

12. des, 2018

Tida flyg! 

Ungane eg hadde inne til handoppmating er for lengst sjølvstendig. 

Guten greidde seg sjølv når han var 5 veker. Då tok han også sin første flygetur.

Omtrent samtidig, døde fuglen til dattra mi. Amarillo, som han heitte, var ingen ungfugl, men han var veldig tillitsfull å flink å prate og det var sorg i heimen. 

Eg såg noko hos guten som eg handmata og dattra mi fekk han. Det trur eg var eit rett valg. Desse to har kjemien med kvarandre og Gizmo, som fuglen heiter, er veldig tillitsfull og har allereie starta å lage lydar som ikkje har med vanleg undulatkvitring å gjer. 

Jenta var litt seinare med å greie seg sjølv. Ho var 6 veker når eg slutta å gi henne mat. Det har berre blitt til at ho er her på stua. Ho er ei jente med temperament! Aller helst vil ho ver ute av buret heile dagen. ( noko eg kan forstå). Ventar eg for lenge, bit ho meg. Skikkelig. Og ho skal ver med på alt og eg må passe på som ein smed. Absolutt alt eg gjer, skal utforskast og helst skal ho sitte på brillene. 

Ellers er det ganske stille på hekkerommet. Eg har kun 4 ungar i kassene no. 3 australske og ein etter uttillingsfuglar. 

Nokre heilt nye par er sett i hekk no. Det er ungfuglar utan erfaring. Så får eg sjå kor det går.

"Fristen" i anførselsteikn! med tanke på Ungfuglskue i mai er ute. Men, eg har veldig lyst å delta på NM i Drammen i oktober neste år. Og, det er slettes ikkje for seint. 

 

 

26. okt, 2018
Snart 4 veker.

Ungane er blitt mata i ei veke og det går veldig bra. Jobb er det, ingen tvil om det, men det er noko ein må ta høgde for når ein held på med levande vesen. Alternativet var heilt skamferte ungar.
Napping av dun er ein ting. Napping av fjør er noko heilt anna.
Guten, den mørkaste, ligg an til å få ein ny heim om nokre veker.
Ein familie som har tre fuglar herifrå frå før av, er på utkikk etter ein til. Eg veit utan tvil i mi sjel om at der vil han få det veldig bra. Men, først skal dei i mål, og det tek nokre veker til.

Trykker du på tittelen *snart 4 veker*, kjem du inn på videoen av ungane.

19. okt, 2018

Å handoppmate ungar utan det står om å redde liv, er eg sterkt i mot og eg blir provosert når folk gjer det for å kunne selge "tamme" ungar. 

Foreldremata ungar er det aller beste for ungane og vi har absolutt ikkje noko å vinne på å handmate ungar for at dei skal bli såkalla *tamme*. 

Så skjer det at det står om liv og vi kan gjer eit valg. 

Det har eg vore ute for ein gong før. Der var det mor som skamferte ungane. Det viste seg at far ikkje tok over foreldrerolla og ungane var i ferd med å dø av svolt. Då greip eg inn. 

Dette skjer ikkje ofte. Heldigvis. 

No står eg der igjen.

For første gong har eg opplevd at far også drog ut fjørene til ungane. Ikkje berre duna. Det skjedde fort. Eg turte ikkje sette natta til i og med ungane blødde både på hovud og vingar og tok dei inn. 

Dei minste ungane omplasserte eg i andre kasser, men det var ikkje plass til alle. Dermed har eg no to ungar inne på stua som skal ha mat kvar tredje time frå ca 06.30 om morgonen til 23.30 tida. 

Det er overhode ingen ønskesituasjon og eg blir veldig låst. Heldigvis er ungane svært flinke å ete. 

No er dei ca 3 veker og eg må i allefall rekne med å måtte mate dei i 4 veker til. 

Handmating gjer vi i ein nødsituasjon for å berge liv. Ikkje fordi folk ikkje tek den lille jobben det er å skape eit tillitsforhold med å trygge fuglen. 

 

13. okt, 2018

Par med tomme egg, par som et egg, par som ikkje legg egg og par som legg mange egg. Alt for mange.  Då er alt heilt normalt Smiler stort

Klekkinga er i gong i dei første kassene og dei eldste er ringmerka og eg kan no sjå mutasjonen dei er og eg har også ei formeining om farge. 

Para kom veldig ulikt i gong med egglegging og i dei kassene det er ungar, måtte eg ta vekk egg fordi det var så mange og eg hadde ingen å legge egga over til. 

Det er ikkje uvanlig at egg stoppar i utviklinga og eg brukar å ta høgde for det. Men, klekkeprosenten har vore veldig høg. Eg liker ikkje å ha for mange ungar i ei kasse og synes egentlig at 4, maks 5 er nok. At det er høg prosent på klekkinga tolkar eg positivt, så eg håper den trenden fortset og at ungane veks opp og kjem seg fint på pinnen. 

Dette at fleire par har lagt 8 egg i første runde gjer at eg har bestemt meg for at ei runde er nok.

Tåler dei to runder? Ja. Det gjer dei. Dei får eit veldig variert kosthold, rikt på protein, vitaminar og mineralar og dei får også kalcium med D3-vitamin i flytande form. Forholda er så optimale som eg veit å gi dei. 

Eg berre kjenner at nei, ei runde er faktisk nok, for meg. 

No er det no ein gong slik at eg trives veldig godt i det såkalla utstillingsmiljøet. Det er no om hausten vi legg grunnlaget for Ungfuglskuet neste år. Eg har nokre *håpar-på-gode-ungar* par i hekk. Så har eg nokre få par til, der eg ventar på hekkemoduset skal ver rett. 

Blir det resultat hos dei også om ikkje så alt for lenge, får utstillingspara mine ei lang pause til neste haust. 

Dei siste åra har eg ikkje hatt kapasitet til å jobbe med  mutasjonar og fargar. Det saknar eg. 

Det har eg lyst å ta inn igjen før eg mister dei få eg har igjen. Er eg veldig heldig og det går som eg håpar, er utstillingspara ferdig i hekk rundt jul og eg kan ha nokre få par i hekk etter jul, der fokuset er på mutasjon/farge. 

 

 

 

29. sep, 2018

Det er blitt ein del forandringar i løpet av sommaren. 

Flokken er omtrent halvert. I boligdelen er det også blitt gjort forandringar for å lette reinhaldet, med å legge belegg berekna for bedrift og det er også blitt sluk i golvet. 

Eg har også kjøpt inn luftrenser. Eg har ein i hekkedelen og ein i boligdelen og eg merkar stor forandring, til det betre. Støvmaska burde eg nok vore flinkare å bruke, så der må eg skjerpe meg. 

Det har kome fuglar i hekk. Dette med utstilling likar eg så godt og vi har det så innmari kjekt når vi har slike samlingar, så eg har prioritert nokre par. 

Pågangen etter ungar er ganske stor, men det vil kunne bli kun ein og anna ungen som eg ser at eg ikkje har bruk for sjølv. 

Neste helg er det Landsutstilling på Sola ved Stavanger. Det hadde vore så kjekt å bli med! Men, med ei så lang reise og så mange ferjer for å kome meg dit, takka eg nei til denne. Dei to flinkaste dommarane vi har her i Norge skal dømme. Ikkje berre er dei flinke, men dei gir av seg sjølv, forklarar og er så flotte personar! 

Eg får berre vente til det blir Ungfuglskue igjen ein gong i mai/juni neste år. Då blir det Vindfjell-tunet ved Skien igjen.