Haust

19. okt, 2018

Å handoppmate ungar utan det står om å redde liv, er eg sterkt i mot og eg blir provosert når folk gjer det for å kunne selge "tamme" ungar. 

Foreldremata ungar er det aller beste for ungane og vi har absolutt ikkje noko å vinne på å handmate ungar for at dei skal bli såkalla *tamme*. 

Så skjer det at det står om liv og vi kan gjer eit valg. 

Det har eg vore ute for ein gong før. Der var det mor som skamferte ungane. Det viste seg at far ikkje tok over foreldrerolla og ungane var i ferd med å dø av svolt. Då greip eg inn. 

Dette skjer ikkje ofte. Heldigvis. 

No står eg der igjen.

For første gong har eg opplevd at far også drog ut fjørene til ungane. Ikkje berre duna. Det skjedde fort. Eg turte ikkje sette natta til i og med ungane blødde både på hovud og vingar og tok dei inn. 

Dei minste ungane omplasserte eg i andre kasser, men det var ikkje plass til alle. Dermed har eg no to ungar inne på stua som skal ha mat kvar tredje time frå ca 06.30 om morgonen til 23.30 tida. 

Det er overhode ingen ønskesituasjon og eg blir veldig låst. Heldigvis er ungane svært flinke å ete. 

No er dei ca 3 veker og eg må i allefall rekne med å måtte mate dei i 4 veker til. 

Handmating gjer vi i ein nødsituasjon for å berge liv. Ikkje fordi folk ikkje tek den lille jobben det er å skape eit tillitsforhold med å trygge fuglen. 

 

13. okt, 2018

Par med tomme egg, par som et egg, par som ikkje legg egg og par som legg mange egg. Alt for mange.  Då er alt heilt normalt Smiler stort

Klekkinga er i gong i dei første kassene og dei eldste er ringmerka og eg kan no sjå mutasjonen dei er og eg har også ei formeining om farge. 

Para kom veldig ulikt i gong med egglegging og i dei kassene det er ungar, måtte eg ta vekk egg fordi det var så mange og eg hadde ingen å legge egga over til. 

Det er ikkje uvanlig at egg stoppar i utviklinga og eg brukar å ta høgde for det. Men, klekkeprosenten har vore veldig høg. Eg liker ikkje å ha for mange ungar i ei kasse og synes egentlig at 4, maks 5 er nok. At det er høg prosent på klekkinga tolkar eg positivt, så eg håper den trenden fortset og at ungane veks opp og kjem seg fint på pinnen. 

Dette at fleire par har lagt 8 egg i første runde gjer at eg har bestemt meg for at ei runde er nok.

Tåler dei to runder? Ja. Det gjer dei. Dei får eit veldig variert kosthold, rikt på protein, vitaminar og mineralar og dei får også kalcium med D3-vitamin i flytande form. Forholda er så optimale som eg veit å gi dei. 

Eg berre kjenner at nei, ei runde er faktisk nok, for meg. 

No er det no ein gong slik at eg trives veldig godt i det såkalla utstillingsmiljøet. Det er no om hausten vi legg grunnlaget for Ungfuglskuet neste år. Eg har nokre *håpar-på-gode-ungar* par i hekk. Så har eg nokre få par til, der eg ventar på hekkemoduset skal ver rett. 

Blir det resultat hos dei også om ikkje så alt for lenge, får utstillingspara mine ei lang pause til neste haust. 

Dei siste åra har eg ikkje hatt kapasitet til å jobbe med  mutasjonar og fargar. Det saknar eg. 

Det har eg lyst å ta inn igjen før eg mister dei få eg har igjen. Er eg veldig heldig og det går som eg håpar, er utstillingspara ferdig i hekk rundt jul og eg kan ha nokre få par i hekk etter jul, der fokuset er på mutasjon/farge. 

 

 

 

29. sep, 2018

Det er blitt ein del forandringar i løpet av sommaren. 

Flokken er omtrent halvert. I boligdelen er det også blitt gjort forandringar for å lette reinhaldet, med å legge belegg berekna for bedrift og det er også blitt sluk i golvet. 

Eg har også kjøpt inn luftrenser. Eg har ein i hekkedelen og ein i boligdelen og eg merkar stor forandring, til det betre. Støvmaska burde eg nok vore flinkare å bruke, så der må eg skjerpe meg. 

Det har kome fuglar i hekk. Dette med utstilling likar eg så godt og vi har det så innmari kjekt når vi har slike samlingar, så eg har prioritert nokre par. 

Pågangen etter ungar er ganske stor, men det vil kunne bli kun ein og anna ungen som eg ser at eg ikkje har bruk for sjølv. 

Neste helg er det Landsutstilling på Sola ved Stavanger. Det hadde vore så kjekt å bli med! Men, med ei så lang reise og så mange ferjer for å kome meg dit, takka eg nei til denne. Dei to flinkaste dommarane vi har her i Norge skal dømme. Ikkje berre er dei flinke, men dei gir av seg sjølv, forklarar og er så flotte personar! 

Eg får berre vente til det blir Ungfuglskue igjen ein gong i mai/juni neste år. Då blir det Vindfjell-tunet ved Skien igjen. 

27. jun, 2018

Fuglane har "ferie" og har lange dagar ute med badeliv og forskjellig snacks. I går fekk dei nye seljegreiner. Grønnsakbedet med gulrot blei tynna ut i dag og i staden for å kaste dei bittesmå gulrøttene, fekk dei bunten.

Det er veldig kjekt med hekking, men det er ikkje å kome vekk frå at det inneber mykje arbeid. Trivsel, hygiene og kosthold er noko eg kjenner er viktig for mitt fuglehald. 

I løpet av sommaren kjem det til å flytte nokre fuglar. Eg har gått mange mange runder med meg sjølv og ikkje heilt visst kva eg skal gjer. 

Allergisk er eg ikkje, men eg reagerar på noko hos fuglane. Om det er støvet eller frørusket, veit eg ikkje. 

Dei siste dagane har eg begynt å bruke maske når eg er inne hos dei. Og eg har kjøpt luftrensar. Og eg må ned med antal fugl for å sjå om det kan hjelpe.

Det å sitte å kikke på fuglane og prøve å finne ut, kven skal eg beholde og kven kan eg la reise er heilt pyton og det har blitt ein del netter med tankevirksomheit. Eg kjenner kvar ein fugl. Veit kva dei likar og ikkje likar. Veit korleis eg må nærme meg dei og ikkje. Kven eg kan bestikke med noko godt og ikkje. Kven som ikkje liker kameraet og kven som "poserar". Som er først ut når eg åpnar luka/døra om morgonen og kven som snik seg inn så snart sjangsen byr seg. 

No er det heldigvis fleire som eg kjenner og som eg veit korleis fuglane vil få det, som gjerne vil ha nokre. Det lettar litt. Så får eg berre håpe. 

 

30. mai, 2018

Det er mange hobbyar der folk med samme interesse har sine møteplassar. 
Det kan ver strikke-kafe, datamesse, veteranbiltreff, båtmesse, mc-treff osv osv. 
Alle har til felles å møte nokon med samme interesse, ver sosial, ha opplevelse , lære, få/gi tips og idéar. Det gir noko på ein eller anna måten. 
Norsk Undulatklubb har ei eiga samling i året, som eg var på no i helga. 
Det ER ei lang reise frå Sunnmøre til Telemark, der samlinga var i år. ( og neste år!)

Men, opplegget, folka, nye bekjentskap og heile opplevelsen av helga og det det gir av inspirasjon vidare, så er det verdt kvar ei mil.

No er eg ikkje heilt fersk mht utstilling. Den første eg var på var i 2015. Då ante eg ikkje kva eg hadde *rota* meg oppi. 😀

Mht utstillingsundulatar ( engelske) startar alle nye i klasse B. 
Først når vi har samla oss opp 30 poeng, rykker vi opp i A-klassa. Det gjorde eg etter to utstillingar og kjende at nei, fader, konkurrere i lag med gutta boys som har så mykje gode fuglar og kunnskap, det har eg faktisk ikkje lyst til. 
Men, med trøste-klapp på skuldra og støtte frå gutta boys, var det å snu tanken. 
Lytt, lær, spør om det eg ikkje forstår, søk råd og gå vegen så eg likar og har det kjekt med.

Frå 10 grader og skodde, kom vi til 28 grader og sol frå skyfri himmel. Litt varmt....🌞

Sjølve utstillinga starta laurdag litt ut på formiddagen og holdt vel på i ca 3,5 timar?

Først dei australske undulatane. Så dei i klasse B. Og så *mi* klasse til slutt. 
I mi klasse var det ca 100 fuglar. 
Dei var delt inn i årskull. 2017 ringar og 2018 ringar.

Når eg såg at dommarane etterkvart plasserte eine hos mi heilt i teten av dei med 17 ringar og eine hannen min som har 18 ring, heilt i teten i den årsklassa, steig pulsen og eg blei ganske shaky. Trur haka mi ramla litt ned også. 😅

Det enda med at hoa mi blei nest beste hoe av dei med 17 ring og eine hannen min blei nest beste hanne i sitt årskull. Fader så gøy!!